| تبليغات | X |
|
آهوي دشت با ياد تو ميسرايم اي آهوي دشت صد آه كه دل به سوز ، مشتاق تو گشت اي همنفسان دمي به فرياد رسيد آهوي دل از چه رو از اين دشت گذشت + نوشته شده در دوشنبه بیستم خرداد 1387 15:54 توسط سينا |
سلام متاسفم از اين كه مدتي وقت نكردم وبلاگ را آپديت كنم. از همه ي شما ممنونم كه تو اين مدت منو تنها نذاشتيد و با نظرات زيباتون هميشه يار و ياور من بوديد. ديشب برگشتم شهرستان. تو جاده خوابم نميبرد. چراغ بالاي سرم رو روشن كردم و يه شعر گفتم كه براتون مينويسم. اميدوارم لذت ببريد. ممنون میشم دوستانی که آی دی دارند آی دی شان را بنویسند تا زودتر بتونم خبر آپ شدن وبلاگ رو بهشون بدم. جاده جاده به شب گذر شود بي تو ز پا فتاده ام گم شده ام به لحظه ها خفته ميان جاده ام بار سفر دو قطره غم ساكتم و پياده ام از غم هجر روي تو در تن خود زياده ام اي غم لحظه هاي من بي تو به سر نمي شوم نيست مرا تعجبي سير اگر نمي شوم گر تو مرا نيابي ام زنده سحر نمي شوم در همه عالمم دلا جز تو نظر نمي شوم اي غم لحظه هاي دل عاشق شاعرت منم هر شب و روز وهر زمان زنده بر اين دلت منم اي همه بحر عالمم تشنه به ساحلت منم دوست نشسته بر نظر عاشق كاملت منم گر به دلم وفا كني تا كه تويي ، تويي منم دل شده بند ديده ات با تو به ديده « ها » زنم دل شده بند زلف او سوخته ديده ام ، تنم با لب و خند و چشم تو از غم ديده ايمنم + نوشته شده در چهارشنبه پانزدهم خرداد 1387 23:11 توسط سينا |
سكوت صدا چون درب بسته ام ز فراقت تو دست گير شايد كه درب بسته به عشق تو وا شود + نوشته شده در جمعه سیزدهم اردیبهشت 1387 15:3 توسط سينا |
سلام از همه دوستاني كه نسبت به من محبت دارن ممنونم. ببخشيد كه يه مدت نتونستم وبلاگ رو بروز رساني كنم. آخه امتحانات ميان ترم از يه طرف و بيماري از يه طرف ديگه نذاشت. ولي هر چي بود گذشت و حالا منم و يه دنيا تشكر از شما كه تو اين مدت منو تنها نذاشتين و به يادم بودين. براي اين پست هم يه شعر آماده كردم. چون ديدم همه از شعر خوششون مياد. البته من غير از اين هنر ديگري هم ندارم. البته اگه بشه اسم اينايي كه من مينويسم رو هنر گذاشت. از همه تون ممنونم. قصه ي دل قصه اي از دل به دل گفتم كه شايد اين بلور ياد دارد روزهاي سبز و گرم و شاد را شايد اين دل باز گردد بر همان ايام خوش تا كه بر رقص آورد خورشيد و ماه و باد را قصه اي از دل به دل گفتم كه شايد گل كند آن گل سرخينه رنگ و هر گهي آزاد را قصه پايان ناشده دل داد بر قلبم نهيب از چه رو بر ياد دارم ياد صد فرياد را گل كنم تا برگ هايم زير پايي له شود؟ با دوا درمان نباشد درد سخت و حاد را روزهاي روشنم با بيوفايي شد سياه كشته ام آن آتش گرم گلوي راد را بشنو از من يك پيام اي مرحم ناديدگان بي محبت من نخواهم توشه ي ره ،زاد را + نوشته شده در چهارشنبه یازدهم اردیبهشت 1387 5:27 توسط سينا |
جاده لغزنده ز اشک است خدایا مددی بی کسی راه دلم بست خدایا مددی دوش در جایگهم یاد تو را می کردم در دلت نقش دلم هست؟ خدایا مددی خواستم یاد تو را از سر خود باز کنم لیک بشکست مرا دست خدایا مددی باز مهتاب رخ یار به دریا دل شد چهره اش کرده مرا مست خدایا مددی در جوانی و شرر از غم دوری و فراق سن از این غم شده بر شصت خدایا مددی شیشه ی دل که شب و روز جدا بود ز گرد از نم اشک تو بشکست خدایا مددی ایزدا گفته ام و بار دگر می گویم جاده لغزنده ز اشک است خدایا مددی + نوشته شده در پنجشنبه بیست و نهم فروردین 1387 17:35 توسط سينا |
صدايي زير لب گفت: پرواز كن. با گريه گفتم: نمي توانم. صدا تكرار كرد: پرواز كن. چگونه مي توانستم پرواز كنم. سال ها بود كه حسرت مي خوردم. حسرت روزهاي پرواز را. نمي دانم چه شد كه بال پروازم شكست و خانه نشين شدم. بغض چندين ساله ام شكسته بود و داشتم اشك مي ريختم... به خودم آمدم. باورم نمي شد. آري داشتم پرواز مي كردم اما نه با بال شكسته ام بلكه با بال دلم. صدا اين بار زير لب گفت: هيچ گاه پرواز را فراموش مكن... پر پرواز مرا هجر رخ يار شكست دل بيمار مرا اشك دلا درمان كرد دل سردي كه شب و روز بسا گريان بود عشق شيرين تو بر اين دل بي جان جان كرد دردها بود بر اين قلب جدا از احساس ياد چشمان تو ديوار غمم ويران كرد آشنا بود دو چشمان تو گويي به دلم ابر عشق تو بر اين منزل دل باران كرد + نوشته شده در دوشنبه بیست و ششم فروردین 1387 19:24 توسط سينا |
نوای محبت را می شنیدم و نور عشق را می دیدم. برق چشمانش زمستان دلم را بهاری کرده بود. در دلم می گفتم: از کجا آمد؟ چرا آمد؟ شاید روزگار ما را در کنار هم قرار داده بود تا تنهایی ام با وجود او بشکند... سال ها بود که اسیر قفسی بودم. قفسی فولادین که هر چه تلاش می کردم راه رهایی از آن را نمی یافتم. قفس کبوتران را می دیدم که دری داشت اما قفس من... نمی دانستم با این قفس بی در چه کنم؛ که به یکباره برق نگاهی ستون قفسم را شکست و آزادم ساخت. با خود گفتم: مثل پرندگان آزاد شدی. اما غافل از این که این بار هم اسیر بودم. اسیر چشمان رویایی او.... چشم هایش درب چشمم را به دنیا باز کرد داستان عشق در دل دفتری آغاز کرد این چنین مست دو چشمان پر از عشقت شدم قمری عشقم به سوی دیده ات پرواز کرد در دلم دریای جوشان باز هم موجی گرفت قمری عشقم به راهش از شرر اوجی گرفت با نگاه نافذش گویی که دل بی تاب شد اشک های دیدگانم فوج بر فوجی گرفت قمری عشقم به زیر لب تو را گفت و ستود قمری عشقی که گویی قمری عشق تو بود نازنینا گوییا چشمان چون دریای تو چشم هایم را به سوی بی نهایت ها گشود + نوشته شده در پنجشنبه بیست و دوم فروردین 1387 13:57 توسط سينا |
سلام تو فکر بودم این پست رو به چه مطلبی اختصاص بدم. شعر؛ داستان؛ یا ... البته یه شعر با عنوان بیدل هم گفته بودم که میخواستم بزنم ولی یه دفعه نظرم عوض شد. بالاخره تصمیم گرفتم نه شعر باشه نه داستان و نه چیز دیگه ای. فقط تشکر باشه. تشکر از شما که همیشه همراه و یاور من بودین و با نظراتتون و لطفتون به من تا الان خیلی بهم کمک کردین. بعضی پرسیده بودن که کدوم شماره مجله روزهای زندگی اسمت درج شد. من راستش رو بخواین خودمم درست یادم نیست. فقط میدونم که اوایل سال 86 بود. راستی از این به بعد ایمیل هم دارم که اگه سوالی یا مطلبی داشتین میتونین برام ایمیل کنین تا بهتون پاسخ بدم. ایمیل من همین نام وبلاگمه. و آخرین حرف این که شما تعیین کنین از این به بعد مطالب این وبلاگ بیشتر چی باشه. شما هر چی بگین من همونو انجام میدم. آخه این وبلاگ مال شماست نه مال من. از همه تون ممنونم سینا + نوشته شده در چهارشنبه بیست و یکم فروردین 1387 18:30 توسط سينا |
این پست من کوتاه و مختصر است و مربوط می شود به داستان کوتاهی که برای مجله روزهای زندگی فرستادم و نامم در مجله درج شد. نگاه نگاهش را از پنجره به بیرون دوخته بود. نسیمی ملایم گیسوانش را نوازش می کرد. بغض عجیبی راه گلویش را بسته بود. به دیروز فکر می کرد. قطرات اشک بر گونه هایش سرازیر شد اما دیگر کسی نبود که اشک هایش را پاک کند ... + نوشته شده در یکشنبه هجدهم فروردین 1387 8:45 توسط سينا |
اين آخرين پست من قبل از برگشت به دانشگاه است. اميدوارم در دانشگاه هم وقت كنم وبلاگ را آپديت كنم. نظراتتون براي اين وبلاگ و شعرها خيلي ميتواند براي من مفيد فايده باشد. ناديده ناديده چشمان تو و آن قلب مستت اي نازنين دل در كلامت گير كرده است دوري ز چشمي كه نظر هرگز نديده است گويي مرا پنجاه سالي پير كرده است ناديده ، چشمم عاشق چشم تو گشته است بي ديدن رويش، دلم در دام او شد با حرف هايي كه پر از تعبير بودند اين قلب سردم ناگهان آرام او شد ناديده ، اما صبح تا شب ، شام تا صبح گويي كه پيش چشم هايم راه ميرفت با ياد صحبت هاي شيرين عزيزم هوش از سرم هر گاه و هر بيگاه ميرفت ناديده بود و آخرش ناديده شد محو در دل به خود گفتم كه يارم بي وفا بود با اين كه ميدانست قلبم عاشق اوست اين رفتنش از روي نيرنگ و جفا بود گويي كمر بشكست تا چشمم به او خورد روي زميني كه به اشك چشم شد پاك بر روي سنگ قبر او يك جمله ديدم ناديده ، از غم ، نازنينت زير اين خاك به اميد ديدار + نوشته شده در چهارشنبه چهاردهم فروردین 1387 19:19 توسط سينا |
|
| ||||||
